Dziecko układa program jak trasę kolejki, przewiduje, co się stanie, a potem patrzy, jak żeton przejeżdża każdy krok. Tak powstaje nawyk: najpierw zaplanuj, potem sprawdź, a gdy coś nie działa, znajdź miejsce błędu.
Czego uczy
Każde pojęcie wraca kilka razy: u najmłodszych na obrazkach, potem w klockach z warunkiem, a na końcu w prawdziwym algorytmie. Wybierz pojęcie albo przewijaj.
Jak uczy
Lekcja „Największa dynia” z Jesiennego Jarmarku: w rondzie waży się kolejne dynie, a zwrotnica pyta, czy dynia jest cięższa od rekordu. Pętla, decyzja i zmienna, ułożone z obrazków. Ten sam rytm mają wszystkie lekcje.
pomysłWaga pamięta tylko rekord, na razie zero. To pierwsza zmienna.
zbuduj ze mnąKontur pokazuje, gdzie postawić zwrotnicę: cięższa od rekordu?
połączTor z „nowego rekordu” wraca do ronda. Tak powstaje pętla.
przewiduj„Dynie ważą 4, 9 i 7. Jaki będzie rekord?” Odpowiedź przed uruchomieniem.
sprawdźTrafione: 9. Przewidywanie to połowa myślenia.
obejrzyj„Dziewięć to nowy rekord! Siedem? Za lekka.” Widać okrążenia i rekord.
samZadanie od zera. Apka sprawdza trzy zestawy dyń, a nie to, czy plansza wygląda jak wzór.
Kiedy coś nie wychodzi
Tak prowadzi najmłodszych ścieżka dla klas 1–3. Starsi dostają podpowiedzi korepetytora, stopniowane tak samo.
Powtarza, żeby zostało
Powtórka Bajta to samo zadanie z lekcji sprzed kilku dni, bez podpowiedzi. Udana odsuwa następną coraz dalej, a nieudana wraca szybciej. Tak działa nauka z odstępami: wiedza zostaje na dłużej niż po jednym podejściu.
Nie wyszło? Zadanie wraca po 2 dniach. Rodzic może powtórki wyłączyć.
Widzi, ile już umie
Zaliczona lekcja zostawia w Klockowie budynek, most albo stację z pieczątką tej lekcji. Kolejne dzielnice wyłaniają się spod mgiełki, a za każdą trasę dochodzi wagon. Postęp to miejsce, które dziecko zbudowało, a nie procent na pasku.
Buduje pętlę
W lekcji „Odliczanie 10…1” dziecko samo kładzie najważniejszą rurę: z dołu pętli z powrotem do decyzji. Potem obstawia, ile razy pętla się obróci, i patrzy, jak jej pola nagrzewają się z każdym obrotem.
Przewiduje, potem sprawdza
To pytanie pada przed uruchomieniem. Potem program pokazuje, jak jest naprawdę: żeton płynie po torach, a pola pętli nagrzewają się z każdym okrążeniem. Dziecko nie zgaduje, tylko sprawdza swoje rozumowanie.
Szuka błędu, zamiast się poddawać
Przebieg można przewijać jak film. Zmienne cofają się razem z żetonem, więc widać krok, w którym wartość przestała się zgadzać. Błąd jest miejscem na planszy, a nie czerwonym „źle”.
Testuje jak programista
Program jest gotowy, ale ma ukryty błąd. Trzeba znaleźć dane, na których się myli. Środek i skrajności działają, więc tester zagląda tam, gdzie program zmienia zdanie: na granice.
Rozumie, jak uczy się maszyna
W przerwie „Zgadnij, o czym myślę” Bajt zadaje pytania TAK/NIE. Kiedy nie zgadnie, pyta, czym to się różni, i sam dokłada romb do schematu. Dziecko widzi, że taka „sztuczna inteligencja” to też algorytm, tylko ułożony z przykładów.
Matematyka, którą widać
Przykłady, które rysują: rozeta, kwadratowa spirala, płatek śniegu Kocha, tęczowe piksele. Każdy to kilka klocków do rozebrania i przerobienia.
Po co historia
W Klockowie ma znów pojechać kolejka i każda lekcja coś w niej naprawia. Świat działa dokładnie tak jak klocki, więc historia nie odciąga od nauki, tylko ją tłumaczy.
Utrwala w przerwach
Przerwa trwa 1–3 minuty i stoi na mapie zaraz po lekcji, której dotyczy. Rodzic ustawia dzienny limit.
Rośnie razem z dzieckiem
Rodzic wybiera ścieżkę według wieku. Młodsi jadą z historią i obrazkami, starsi dostają pełny kurs i kod w Pythonie. Kto zna już podstawy, może zacząć dalej: test wstępny przepuszcza przez znane moduły.
Uczeń planuje projekty, „określając algorytmy w formie słownej, graficznej, a także z wykorzystaniem aplikacji do programowania blokowego”.Nowa podstawa programowa, klasy 1–3 (Dz.U. 2026 poz. 378), edukacja informatyczna
Most do prawdziwego kodu
Tak Looponi zapisuje tę samą planszę w Pythonie. Bieżąca linia świeci razem z żetonem, więc kod czyta się jak znaną już trasę.
Nagroda za postęp
Jedenaście stylów planszy: kreda na tablicy, piksele z gry, neon, a najnowszy to Makieta z drewnianymi kafelkami i lokomotywką z dymkiem. Program ten sam, radość nowa.
Dla rodzica
Korepetytor dla starszych najpierw pyta, potem wskazuje kafelek, na końcu daje fragment. Nigdy całe rozwiązanie. U najmłodszych go nie ma.
Pomyłka kończy się podpowiedzią, co poprawić, a nie karą.
Ścieżkę według wieku, imię dziecka, dzienny limit zabawy i powtórki. Ustawienia chroni PIN.
Lekcje i plansze działają offline. Internet jest potrzebny tylko korepetytorowi i chmurze.
